Ga naar de pagina-inhoud


Tony Le Duc
at FoMu Antwerpen > watch the movie

Over Tony

Elviera Velghe
Directeur FoMu Antwerpen

Zijn naam klinkt als het begin van een veelbelovend, adellijk gerecht. Le Duc. Een naam die onlos(s)makelijk verbonden is met foto’s van tongstrelende, verrassende culinaire combinaties. Een fotograaf die doet watertanden. Le Duc als kwaliteitsmerk voor een goed product, voor een briljante food photo.

Het oeuvre van Le Duc valt samen met de spectaculaire, accumulatieve inte­resse voor een kwarteeuw gastronomie. De laatste 25 jaar is de media-aandacht voor lekker eten en koken alleen maar gegroeid. De fotografie heeft daar zeker toe bijgedragen. Het is het verhaal geworden van de kip en het ei: wat was er het eerst?

Heeft de professionele fotografie, ontstaan als een hulpmiddel om een recept te visualiseren, de publieke opinie beïnvloed? Of heeft het aanbod van een ruimer assortiment producten, de wereldkeuken, de drang tot smakelijke gerechtjes, met andere woorden de noodzaak om meer aandacht te schenken aan het culinaire, de fotografie naar zijn hand gezet? Het is meer dan dat. De food photography verkreeg een eigen status door steeds meer het louter illustratieve te overstijgen. Het werk van Tony Le Duc bewijst dat foto’s van kreeftensoepen, varkenswangetjes of bouillabaisse een personal touch kunnen meekrijgen. Door te spelen met licht, kleur, textuur en intensiteit creëert hij composities die duidelijk zijn stempel dragen.

En net dat is de grote verdienste van Le Duc. Hij verheft het reclamespel van opvallen en verleiden tot een zoektocht naar de essentie van smaak en textuur. Dat leidt tot foto’s die geen herkenbaar beeld meer opleveren, maar in een abstracte, fotografische dimensie vertoeven. Daarom is Tony Le Duc een ­pionier op het vlak van de internationale food photography. Het is een revelatie om de fotograaf aan het werk te zien. Net als een schilder vult hij zijn kader met een doordachte compositie van het gerecht. Sommige topchefs laten zich zelfs inspireren door zijn kadrering. Elke kok weet immers dat het oog nog meer wil dan de maag.

Een esthetisch meesterwerk op het bord levert tevreden klanten op. Voor een geslaagde foto is de compositie van sauzen, ingrediënten of garnituur cruciaal. Le Duc kent dan ook de ­producten door en door. Hij weet hoe je een bepaald ingrediënt het best ­belicht. Hij speelt met textuur en structuur van ‘materialen’, waardoor hij hun grafische kwaliteiten tot het uiterste naar voren weet te brengen. Aan één foto gaat heel wat denkwerk vooraf en het nemen van zo’n foto kan uren in beslag nemen door heel wat technisch vernuft. Tony Le Duc is dus niet alleen een meester in het bedenken van frisse, eigentijdse composities, maar ook een creatieve, technisch hoogstaande fotograaf die de grenzen van het medium telkens weer verlegt.

Voor het Fotomuseum Antwerpen is het belangrijk om de diversiteit van ­fotografie te tonen. De professionele food photography is in dat opzicht een brandend actueel voorbeeld. Het is een van de weinige soorten fotografie die zo wijdverspreid is. Bovendien heeft het een immense impact op ons allemaal. Het beïnvloedt onze kijk op voedsel, ons idee over lekker eten én ons koopgedrag. Tony Le Duc bewijst met zijn foto’s hoe krachtig beelden onbewust tot ons doordringen en onze levensstijl sturen. Reden genoeg, lijkt me, om een tentoonstelling en boek aan deze fotograaf te wijden. Om duimen en vingers bij af te likken, hier op tafel: ‘Voilà, monsieur Le Duc.’